Terug naar overzicht

'We speelden het beste basketball van allemaal'

12 september 2012 15:22:00

Bondscoach Gertjan van der Linden blikt terug op Paralympics

De Nederlandse rolstoelbasketbalsters zijn gisteren (dinsdag 11 september), samen met de andere leden van de Nederlandse Paralympische ploeg, gehuldigd in Den Haag voor hun bronzen medailles in Londen. Architect van het rolstoelbasketballsucces is bondscoach Gertjan van der Linden. Hieronder een interview waarin hij terugkijkt op het succes van de afgelopen maanden, en vooruit. ‘Nu is het zaak om te zorgen dat het niet uit elkaar valt.’

Je was de bondscoach van de mannen, hoe ben je bij de vrouwen terecht gekomen?
“Toen we ons met de mannen vorig jaar september bij het EK niet voor de Paralympics kwalificeerden, kwamen NOC*NSF en de NBB bij me met de vraag of ik de vrouwen, die wel naar Londen gingen, wilde doen, want er was een vacature. Basketball is mijn lust en mijn leven en het liefst wil je in een fulltime programma blijven werken. Bovendien leek het me geweldig om de Paralympische Spelen mee te kunnen maken als coach, als speler ben ik er al zes keer bij geweest. Ik was er dus wel voor in, maar alleen als die meiden er vol voor wilden gaan en een fulltime programma zouden gaan draaien, ook al zouden het er maar zeven of acht zijn. Volledige commitment van iedereen, anders deed ik het niet. Toen kwam er groen licht van NOC*NSF en de bond, en zijn we vanaf november aan de slag gegaan. De speelsters van het Nederlands team zijn allemaal tijdelijk gestopt met hun studie of hun werk, om zich fulltime voor te kunnen bereiden op Londen.”

En je hebt een oudgediende teruggehaald. Waarom?
“Ik had tijdens het EK vorig jaar, toen ik zelf nog bij de mannen zat, al met een schuin oog gezien dat het geen hechte groep was. Na de eerste training werd dat beeld weer bevestigd. Toen heb ik Miranda Wevers, die zeven jaar geleden was gestopt, teruggehaald om als een soort people’s manager balans en eenheid in de ploeg te brengen. Zij had daar de juiste persoonlijkheid voor.”

Mariska Beijer in actie tegen Groot-Brittannië (Foto Mathilde Dusol)

Wist je meteen dat je ‘medaillemateriaal’ in handen had?
“Vanaf de eerste dag heb ik gezegd dat we voor een medaille zouden gaan strijden. Maar op dat moment waren we de nummer zes van de wereld. In de top zes zaten landen als China en Groot-Brittannië, die al anderhalf jaar fulltime bezig waren richting Londen. Die Chinese vrouwen woonden zelfs bij elkaar, dat ging nog een stapje verder dan bij ons. Die wereldtop groeide dus alleen maar verder omhoog. Om die verslaan moest bij ons wel alles kloppen. Maar ik was ervan overtuigd dat het kon. Met Inge Huitzing en Mariska Beijer beschikten we over twee speelsters die kunnen scoren, aangevuld met meiden die ontzettend veel werk willen verrichten.”

En het ging meteen goed in de eerste wedstrijd tegen Groot-Brittannië…
“Op die wedstrijd zat heel veel druk. Niet alleen bij ons, maar ook bij de Britse ploeg. Je speelt voor 12.000 fanatieke Engelsen op de tribune. Het is de openingswedstrijd. Uiteindelijk win je met bijna dertig punten verschil, want die Engelse meiden hadden nog meer zenuwen dan wij. En als je daarna dan ook wint van Canada, de nummer twee van de wereld, dan heb je een lekker begin in de poule. Australië hadden we ook kunnen verslaan, maar Mariska Beijer zat totaal niet in de wedstrijd. De eerste twee duels scoorde ze 26 en 34 punten, ze werd door iedereen de hemel in geprezen, moest ineens interviews voor de tv gaan geven. Die zat tegen Australië nog met haar hoofd op de tribune. Het laatste pouleduel tegen Brazilië stonden alle neuzen weer de goede kant op. Bij verlies waren we derde gworden in de groep, nu werden we tweede.”

Cher Korver (links) en Carina de Rooij in de aanval (foto Mathilde Dusol)

China, de tegenstander in de kwartfinale, hadden jullie al een tik gegeven, toch?
“Ja, daar hadden we voordat het toernooi begon in Londen nog tegen geoefend en van gewonnen. Bovendien hadden zij in de laatste poulewedstrijd na verlenging van de Verenigde Staten verloren. Die waren aangeslagen. We hebben in onze afspraken gespeeld en eigenlijk gemakkelijk met 22 punten verschil gewonnen.”

En dan tref je in de halve finale aartsrivaal Duitsland…
“Voor die meiden was dat een aartsrivaal, niet voor mij. We hadden van ze kunnen winnen, maar de afwerking was niet goed. We hebben zoveel makkelijke ballen gemist. We schoten veel meer, alle stats waren in ons voordeel, alleen de ballen gingen er niet in. Ons schotpercentage was 33, Duitsland schoot 44 procent. Veertig seconden voor tijd stonden we nog één punt voor. Voor onze speelsters was het de eerste keer dat ze in een halve finale van de Paralympics stonden. Ze speelden fantastisch, maar nogmaals, de bal moet er wel in bij deze sport.”

Een reboundduel in de halve finale tegen Duitsland (foto Mathilde Dusol)

Was het lastig om de knop om te zetten na die teleurstelling?
“Na de wedstrijd heb ik ze toegesproken. Onze doelstelling was een medaille. Als je dan de halve finale haalt, heb je twee kansen om dat te halen. De eerste was weg, maar we hadden nog een tweede. En wie zegt dat je die ooit in je sportcarrière nog een keer krijgt. Ik zei: ‘Hier heb je in november alles voor op zijn gezet. We kunnen van iedereen winnen, we spelen het beste basketball van alle landen hier in Londen.’ Tot 16-16 was het een wedstrijd, daarna zijn we gaan spelen, zo goed, ongekend. Iedereen was het er over eens dat wij het beste team waren. Misschien ga je dan niet met de grootste plak naar huis, maar we speelden tegen Amerika wel de beste wedstrijd van het toernooi. Een land waar je de afgelopen 24 jaar niet van hebt gewonnen, versla je met 71-47.”

Ben je trots?
“”Ja. Het klikte. Speelsters als Roos Oosterbaan en Jitske Visser zijn enorm gegroeid en hebben keihard voor de ploeg gewerkt. Cher Korver, Carina de Rooij en Barbara van Bergen, dienende speelsters, maar o zo belangrijk. En dan het scorend vermogen van Inge en Mariska. Wij hadden de meest uitgebalanceerde ploeg en een enorme teamgeest. Iedereen op de bank leefde mee, ook de meiden die nauwelijks aan spelen toekwamen.”

En nu? Hoe ziet de toekomst eruit?
“Ik help nu mee bij de bond aan het schrijven van een meerjarenplan richting de Spelen in Rio over vier jaar. Natuurlijk is er belangstelling van andere landen, maar ik ben een Nederlander en het liefst blijf ik in Nederland. We hebben wel wat neergezet. Nu is het zaak om te zorgen dat het niet uit elkaar valt.”