U bevindt zich hier: Oranje / Topsport » Rolstoelbasketbal » Nieuws » De bijzondere basketbalcarrière van Inge Huitzing 

Terug naar overzicht

De bijzondere basketbalcarrière van Inge Huitzing 

8 december 2017 18:16:00

‘Beste speelster van de wereld! Een geweldig compliment’ 

Een bijzondere carrière. In die drie woorden kan de opmerkelijke basketballoopbaan van Inge Huitzing worden samengevat. Drie woorden die staan voor een opmerkelijke achtbaan van emoties die 35 jaar basketball haar hebben gebracht, eerst als valide speelster, daarna in het rolstoelbasketbal. Huitzing maakte vorige week bekend door een chronische rugblessure te moeten stoppen met haar favoriete sport. Alle reden om Inge uitgebreid te interviewen voor de website van de NBB.

Kun je vertellen waarom je deze beslissing hebt moeten nemen? 
“Mijn rugproblemen worden veroorzaakt door mijn onderste wervels. Die zijn versleten, om het maar simpel te stellen. In een rolstoel zitten je benen vast, je doet alles met je bovenlichaam. Er komt enorm veel druk op je onderrug als je moet draaien, ineens afremt of juist versnelt.” 

Hoe lang kamp je al met rugklachten? 
“De pijn in mijn rug dateert al van ver voor de Paralympische Spelen in Rio in 2016. Eigenlijk worden er al sinds 2013 regelmatig foto’s en scans van mijn rug gemaakt. In het jaar voor Rio was het zo heftig, dat ik alle krachttrainingen los van de groep bij manueel therapeut Wouter Witsel heb gedaan. Hij heeft me zo fit mogelijk aan de start van de Spelen gekregen. 
Na Rio ben ik Duitsland competitie gaan spelen. Op vrijdag tweeëneenhalf uur heen in de auto, trainen, reizen naar de wedstrijd, spelen en weer minimaal tweeën-
eenhalf in de auto terug, daar werd mijn lijf niet gelukkiger van. Ik heb zelfs een aantal wedstrijden afgezegd.
Ik heb dit jaar bewust het EK in Spanje laten lopen in de hoop weer fit te worden voor het WK volgend jaar augustus. Dat is gebeurd in overleg met de
sportarts, fysiotherapeut en bondscoach Gertjan van der Linden, om zo een langere aanlooptijd te hebben om op te bouwen naar maximaal trainen en spelen op het hoogste niveau.” 
“Maar het gaat niet meer. Ik heb nu weer een paar keer meegetraind met de Orange Angels, maar na een training heb ik een week nodig om te herstellen. Ik ervaar met grote regelmaat rugklachten, ook in het dagelijks leven. Alles bij elkaar is dit gewoon het verstandigst, maar ik heb de beslissing wel met pijn in het hart genomen.” 

Was het een lastige beslissing? Hoe gaat zo’n proces? 
“Het spookte al een tijdje door mijn hoofd. Niet de beslissing, maar het gevoel dat ik maximale inspanning fysiek niet meer zou aankunnen en wat dat zou betekenen. Ik heb het natuurlijk ook al meegemaakt als valide basketbalster. Toen ben ik achteraf gezien te lang door gegaan met een knie en een enkel die niet meer geschikt waren voor topsport. Dat wilde ik niet nog eens meemaken. Je kunt je knieën en enkels niet met je rug vergelijken. Ik heb het er nog wel voor over, maar ik kan de gevolgen niet goed overzien. Laten we dat risico maar niet nemen. De laatste weken kwam het ineens dichtbij. Je wilt gewoon lekker zonder pijn kunnen spelen en dat lukt niet meer. Maar het was best moeilijk. Toen ik pas geleden met het Nederlandse team mee trainde, realiseerde ik me ineens dat dit wel eens de allerlaatste basketbaltraining in mijn leven geweest kunnen zijn. Dat was dus zo.” 

Je hebt een unieke carrière achter de rug. Eigenlijk twee… 
“Nu overheerst nog de teleurstelling, maar ik bewaar er mooie herinneringen aan en heb er vrienden aan over gehouden, dat gaat nooit meer weg. Ik ben in 1982 gaan basketballen in Den Helder, toen was ik acht. Ik heb tot 2006 valide basketball gespeeld, ben vier keer kampioen van Nederland geworden, een paar keer tot beste spelverdeelster van de eredivisie uitgeroepen en heb 63 interlands gespeeld. Ik kon aardig basketballen, was topsportster, maar toen ik in 2008 besloot het in het in rolstoelbasketbal te gaan proberen, was het wel even wennen. Sommige speelsters van het nationaal team staken toen eerst nog een sigaretje op voor de training. Dat is nu ondenkbaar. Rolstoelbasketbal heeft een enorme transformatie doorgemaakt. Ik ben blij dat ik daar deel uit van heb mogen maken en misschien ook wel een positieve bijdrage aan heb kunnen leveren. Er wordt professioneel topsport bedreven, er wordt gewerkt met fulltime programma’s.

 

Was het moeilijk om die transformatie te maken van valide speelster naar rolstoelbasketbalster?  
“Ik kon aardig basketballen, maar dit was toch wel even iets heel anders. Ik had het gevoel dat ik er een beetje achteraan bungelde, ik was de langzaamste van de ploeg en had geen enkel recht van spreken. Ik kon nog helemaal niets in de rolstoel, voelde me net een slak. Als anderen je dan zes jaar later uitroepen tot de beste rolstoelbasketbalster van de wereld, heb je het blijkbaar toch aardig onder de knie gekregen. Het duurt wel even voordat je alles kan met zo’n stoel. Zo’n prijs is dan natuurlijk een geweldig compliment. Ook voor iedereen die me begeleid heeft en ook voor al mijn teamgenoten.” 

Ben je tevreden over wat je allemaal bereikt als Paralympisch atlete? 
“Voor mijn gevoel heb ik wel honderd zilveren medailles gewonnen, iets te veel. Maar al met al is het een mooie erelijst. Drie keer meegedaan aan de Spelen, twee keer Paralympisch brons, brons op het WK en eenmaal Europees kampioen geworden. Bij die Europese titel was de ontlading groot, want daarvoor waren we al te vaak tweede of derde geworden. In 2014 verloren we bij het WK in Canada in de halve finale met één punt verschil. Dat deed pijn, maar tegelijkertijd realiseerden we ons dat het verdriet veroorzaakt werd door het gevoel dat we niet meer om de derde plek hoorden te spelen. Eigenlijk was dat een hele mooie les. En dat je voor Nederland mee mag doen aan de Spelen, is ook wel heel bijzonder hoor. Het is bijzonder en een eer dat ik dat zo lang heb mogen doen.” 

Blijf je behouden voor het basketball? Zien we je ergens weer terug? 
“Geen idee, ik heb nog geen plan. Daar is het nu allemaal nog te vers voor. Ik zie wel, ik houd in elk geval van bewegen.” 

(Op de vraag of ze nog een bijzondere foto had, stuurde Inge een foto van haar en bondscoach Gertjan van der Linden, net nadat ze was uitgeroepen tot MVP van het WK in 2014. De tekst van Inge: 'Beste van de wereld als eerste vrouw naast de beste speler van de wereld in het verleden. Een bijzondere foto!')

Tekst: Ronald van Dam

NBB video

 

  -  

Meer »

Bekijk foto's

De NBB is lidorganisatie van:

FIBA IWBF NOC*NSF